Wyobrażenie o wodzu rewolucji przez dziesięciolecia miało jeden wymiar: kanonizowanego świętego, natchnionego inspiratora epokowego przewrotu, któremu okrutny los nie pozwolił dokończyć wzniosłego dzieła. Wierzono, że jego dziedzictwo wypaczył Stalin, obracając świetlane obietnice bolszewików w
"Stalin umierał. Leżąc na podłodze jadalni w swojej daczy w Kuncewie, już nie próbował wstawać, tylko z rzadka unosił rękę, jakby błagał o ratunek. Od ataku minęło wiele godzin, a przy Stalinie nie było nikogo. Wreszcie do jadalni weszli nieśmiało członkowie osobistej ochrony wodza. Nie mieli
Wyobrażenie o wodzu rewolucji przez dziesięciolecia miało jeden wymiar: kanonizowanego świętego, natchnionego inspiratora epokowego przewrotu, któremu okrutny los nie pozwolił dokończyć wzniosłego dzieła. Wierzono, że jego dziedzictwo wypaczył Stalin, obracając świetlane obietnice bolszewików –
Natchniony inspirator epokowego przewrotu, wizjoner nowej szczęśliwej cywilizacji – wyobrażenie o wodzu rewolucji przez dziesięciolecia miało jeden wymiar: kanonizowanego świętego, wielkiego, genialnego, niedościgłego. Bezkrytyczne bałwochwalstwo przejawiała nie tylko radziecka historiografia.
Pierwszy prawdziwy portret „wiecznego rewolucjonisty" - nie niewinnej ofiary Stalina, lecz współtwórcy czerwonego terroru Wieszcz rewolucji. Bohater wielkiego października. Twórca Armii Czerwonej. Zdrajca i renegat. Wróg ludu oskarżony o najgorsze zbrodnie. Wyrzutek i banita tropiony na rozkaz
